"(t)eB oT toN rO (t)eB oT" (lastdaydeaf.com)

Well, here I am in a place that I never wanted to be! What is this place? It’s a place on a mountain, near a big cliff. So, what am I doing here? I just lost a …bet! Yes, this is the reason that I’m here now! And do you want to know what the bet was? Well, the bet was that (according to my friends) I couldn’t take a photo at the edge of the cliff. Yes, I bet that I could, forgetting that I’m afraid of heights, (thank God I’m not too tall!)

And now, I have to walk just 20 meters to reach at the cliff, and take a photo. It may sound easy, but I’m still afraid. My half thoughts are “ok, go and take a photo” and my other thoughts are “don’t go there, you are going to fall!”

About 30 minutes have passed and I haven’t moved at all. My friends are waiting for me at the foothills to show them the photo. I guess that they are laughing at me now, thinking how I’m going to do it!

I don’t know why it’s so hard for me, I mean, many people would do it easily. But I can’t. Damn it, I can’t! I’m afraid of f@cking heights, why did I bet? What am I gonna do now?

But as the time passes fast, I decide to do it! Just like Nike said: “just do it”

So, I take a big breath, and walk towards the cliff! Yes, that’s what I did! (I’m a brave man, I didn’t know that!). but when I try to take a photo with my mobile phone, I …slide! How did this happen, I don’t know! Maybe it’s my bad luck that’s been following me since I was born.

And now I’m falling. Yes, in a few seconds I will be dead! Sadly, I always wanted a brave death, something that will make me proud! But falling off a cliff trying to take a photo it’s not that brave! Damn my luck!

I am watching the ground coming speedily toward me, I can see a little river between the trees, I can even notice some sheep (but cannot  see the shepherd!).

As I said before, I am very unlucky! I cannot even die! And that, because 30 meters before I crush into the ground and go to find my maker, everything stopped! Yes, everything stopped! It was just like someone has pushed the pause button! I could only move my head, my hands and my legs, but I couldn’t move my body. And I was standing still 30 meters over the ground!

I prayed to God for help, but he didn’t listen to me. I screamed for help, but the place was desert. I panic, it was my first time standing still in the air, I didn’t know what to do. But for the first time in my life, I am lucky! I saw a guy down in the ground dressed in black walking towards me. He was reading (as he walks) a book. I scream at him for help: “hey mister, I need your help”.  The black dressed guy looks around himself and couldn’t see no one. He continued walking. I cried out louder: ”I’m over heeeeere!!”

The man raises his head, and saw me! He looked very frightened (I understood him a lot!!) and he put on his spectacles to see me more clearly. When he saw me, he started yelling: “oh God it’s you, oh God it’s you!!”

I felt surprise for a moment, I didn’t see that coming! “no, no, I’m not God, I’m just a normal person” I said. But the black dressed guy wasn’t listening! He knelt down, and started praying! I told him again that I was just an ordinary guy, but the black dressed man wasn’t listening. He raised his head and told me “tell me God, what do you want from me? I was an honest man all my life, I spread your Word to people. Is this my time to leave?”

“No, I need you to do me a favor and call some people to come over here” I said to him. But the black dressed man had a hearing problem! “you want me to tell people about this miracle!!” he said!

“No, no, you didn’t get it. Just call some people here to help me” I said to him. But before  finishing my phrase the black dressed man had run away! And I was left alone standing in the air!

After a few minutes, I saw the black dressed man approaching me! He wasn’t alone, there were about 20 people with him! “thank you God, I’m saved” I said

When they finally came close to me, all the people knelt, and started praying! The black dressed man told them that I’m God, and there was a miracle happening right now!  I tried to tell them that I needed help, but my voice was hoarse because of my screaming.

Then, they all told me “thank you God” and …left!  They didn’t even ask me if I needed anything! How could they do it? They believed that I’m God, and just left?? Not even asked me for a favor? Money, or health, or anything? What kind of God am I? Even my flock doesn’t respect me! I just saw them leaving. I saw myself standing still on the air. I knew that I have lost the bet, but who cares now about the bet? I’m dead, without being dead! This could happen only to me.

I felt my eyes closing, I saw the darkness around me.  I just said to myself “finally I die!”

My friends got worried because I was missing for long, and they started searching for me. They found me. They found me dead 20 meters before the cliff!!

 (this story is absolutely real)

Story by: Konstantinos Pamfiliss

Illustration: Sofia Kyrisoglou

"ητάπαμλαθφΟ"

"ενα μικρο βημα ειναι,
γιατι αυτος ο φοβος?
ενα μικρο βημα
προς τα δίπλα ειναι"
ειπε η φωνη.

κ γω την ακουσα,
το εκανα.
κ ειδα το μαυρο
να δινει τη θεση του
στα χρωματα
το θορυβο
να δινει τη θεση του
στη μελωδια
τα δακρυα
να δινουν τη θεση τους
στα γελια

μα ειδα στο βαθος
να υπαρχει σκοταδι
κ εφυγα
γυρισα πισω
εκει που στο βαθος
εψαχνα το φως

"thgiL ehT erofeB" (lastdaydeaf.com)

I'm inside the almost total darkness in a liquid cell. I do not know how I got here. I do not remember anything of my life up to now, who I am, how I lived. To be a prisoner, perhaps I have committed a crime. Maybe this is my punishment.

I must remember the past to find out what I did to end up here. Unfortunately I have no memories. Darkness covers my mind. My first thought is “Perhaps I have died”. But I know I am alive. I breathe normally, I can move my hands, my feet in my liquid cell.

“Who am I? How did I end up here?” This thought wanders through my mind. Whenever I open my eyes, I see some faint colours, colours that I cannot discriminate. At times suffocating, I want to cry, to shout out loud. Not so much to ask for help, but to hear the sound of my voice, help me recall who I am. But in vain. The more I try the less sound I make.
How strange life is! Suddenly, out of nowhere, to be imprisoned, not to remember who I am or what I have done!
My hands shift again. My cell is strange. Beyond the moisture, the walls are strange.  It isn’t concrete; it is as if they’re made of rubber.
Now I start to feel more afraid… Probably I am in some mental hospital in a semi-conscious state, worried that if I come round I’ll begin beating on the walls.
“So then I’ve gone mad? Is that it?”  The thought takes a stronger hold. Unfortunately this is the only explanation. A shame, because I thought when you went mad, you would be in a beautiful place, with music, with colours, able to live every moment as if it were eternal.

Immersed in my darkness, suddenly I hear sounds like someone talking, something being said. Perhaps it was all in my mind. After all, in the state I have found myself in anything is possible.
A little while later I hear the same sound again. It’s a woman’s voice. It must be coming from the neighbouring cell. I try to shout to her, talk to her, and tell her something, anything. But still I remain voiceless, without even hearing myself.
The woman continues to talk; now I can hear it more clearly. However, the language she speaks is unknown to me. I have never heard it before. Nevertheless, I try to listen as carefully as I can. I will be happy if I understand what she says.
After a while, I hear another voice too. It’s a man’s voice this time. It is quite loud, sounding too harsh on my ears, not allowing me to understand anything.
Is the guard shouting about something that has happened, something that has angered him?
How much I would like him to come to my cell, to see him a little, to be able to talk to him to find out who I am and how I ended up here. But the guard is just speaking with the woman in the next cell. To be precise, shouting. I hear him shouting loudly.

Suddenly, there is a deafening noise. I pass out. I do not remember anything else.
I am brought round by the crying of the woman in the adjacent cell. I try again to talk to her, to say something, to hear my voice at least. Unfortunately, I only hear the woman continuing to cry.
The only thing I manage to do is to open my eyes to see the usual strange pictures with strange colours.
I do not know what drugs they could be giving me, I do not know if all these things are real or dreams we have when fainting. I know that lately, when I open my eyes, the colours have become a little more intense. However, I cannot differentiate between them, and I do not remember their names. Only the flashes that I see are distinguishable, but these too may be a figment of my imagination.
I look around me again. Again I cannot see anything, not even my cell door. Now I hear another noise — intense in monotonous repetition. I have been hearing it now for some time, but nowit is much louder. The sound pierces my ears, does not allow me even to think, does not stop at all.

This sound must be some method of treatment. If it is to test my strength, then yes, they have succeeded. I have to overcome it. Try to ignore it, to gather my thoughts, on who I am, and why they are keeping me here.
I get up with difficulty. My body hurts everywhere. I probably hurt myself before, when I fainted. I proceed towards the cell door but as much as I look, as much as I grope my way around, I cannot find it. “If only there were at least a little more light in here” I think. My thoughts are interrupted by the guard’s voice. He speaks again to the woman. Now his voice sounds a little clearer. I hear only scattered phrases, words such as “will not …” “never …” “… what do you think.” I hear the woman crying, begging him. The guard now sounds angrier, shouting loudly, so loudly that I cannot make sense of the words. The woman cries loudly, sometimes I hear her begging him. I start to shout loudly myself: “Stop!! STOP!! “. My cell is violently shaken by the same strange noise.  Again I faint.

Now there is silence. I come round a little dazed. Naturally the loud noise continues to pierce my ears. Nevertheless, I manage to make out the argument, the scattered words of the jailer with the prisoner next to me.
I make another attempt to talk to her. She does not answer. I shout out to her, but again nothing. I get nervous, I get claustrophobic. I feel as though the walls are bearing down on me. I can’t take it anymore! I shout out “Who am I? Where am I?”
I begin to strike hard against the walls falling on them with all my strength. I do not care if I bleed; I do not care about anything except knowing why they have me in this cell.  I am screaming, beating the walls. “Can anybody hear me?”
An hour later, I do not have any more strength. I lie down on the floor, and start crying. Someday I will learn what has been done; only I do not know when. With these thoughts, lying on the warm floor of my cell, I fall asleep.
I wake up again with a start. My cell has started to shake again. I stand up, not knowing exactly why. Perhaps to better understand what is happening. And then, I hear voices again. Many voices. Speaking quickly, I cannot understand what they are saying. I do not even have the strength to cry. Fortunately there are no more earthquakes, or whatever it was that made my cell shake.

Now the voices can be clearly heard. Very clearly! I hear the voice of a man say: ‘Scalpel’, ‘Incision’.  I hear the sound that the skin makes as it is being cut! I hear the phrase, “at least save the baby!”
And I understand! All my queries disappear immediately! Dissolved as if they had never existed! Even the monotonous noise I heard has now stopped!
I am smiling. I smile ironically, because I have finally decided not to take part in this “game”. I have decided to abstain. Decided not to become ME. To stay whatever I am now. Not to come with you. Not to become a child of a dead mother. Not to become a child of an imprisoned father. I see only my cell illuminated brightly. I see two huge hands taking me out into the light! I hear the doctor saying emotionally: “A pity the child was born dead. A shame – it has such a beautiful smile on its face.”

(5) "οίερταιχυΨ οτΣ ηκίλΑ Η"

¨αρέΜ αίατυελεΤ ιχΟ Η"
-----------------------------

εδω κ πολες μερες η Αλικη δε βγαινει απο το θαλαμο της οταν ειναι μερα. για καποιο περιεργο λογο, φοβαται το φως. καθεται κλεισμενη μεσα χωρις να κανει τιποτα. μερικες φορες μιλαει στον εαυτο της, μια "συνηθεια" που ακομα κουβαλαει.
η μονη παρεμβαση που εχει κανει στο χωρο της, ειναι οτι εχει καλυψει με χαρτι το μικρο παραθυρο κρατωντας την ετσι στο σκοταδι.

εχουν περασει πολλες μερες που η Αλικη βγαινει μονο οταν βραδυαζει.
σημερα ομως, αποφασισε να πολεμησει τον αγνωστο φοβο της για το φως. τον αγνωστο φοβο της για τον Ηλιο.
καθισμενη στην ακρη του κρεβατιου της, περιμενει τη στιγμη που θα αποφασισει να βγει στο προαυλιο. ειναι ακομα νωρις, ο Ηλιος θα μεινει αρκετη ωρα να φωτιζει το Ψυχιατρειο. παρολα αυτα, φοβαται. μερικες φορες κανει να σηκωθει, αλλά αμεσως σταματαει.

εχει περασει αρκετη ωρα, κ η Αλικη ακομα δεν εχει βγει στο φως.

"πρεπει να βγω. πρεπει ολα αυτα να σταματησουν! πρεπει να σταματησω να φοβαμαι" ειπε.

αργα αργα σηκωθηκε. αφου βγηκε απο το θαλαμο της, κατευθυνθηκε προς το προαυλιο. ευτυχως, ο διαδρομος δεν ηταν φωτεινος, αυτο τη βοηθουσε να πολεμησει τη φοβια της.
λιγα μετρα πιο μακρυα, η Αλικη ειδε στη στροφη του διαδρομου να πεφτει ο Ηλιος. ενα σημειο στο τοιχο ηταν πολυ φωτισμενο. η Αλικη κοντοσταθηκε φοβισμενη. ηθελε να γυρισει τρεχοντας πισω στο θαλαμο της. 

 "πρεπει να βγω. πρεπει ολα αυτα να σταματησουν! πρεπει να σταματησω να φοβαμαι" ξαναειπε.

συνεχισε σιγα σιγα να περπαταει. πλεον το φως ηταν σχεδον δίπλα της, η Αλικη αρχισε να μη νιωθει καλα. ηταν ετοιμη να λιποθυμησει.
συνεχισε ομως να περπαταει μεχρι το προαυλιο. το φως γινοταν ολο κ ποιο καυτο. της εκαιγε το δερμα, της εκαιγε τη ψυχη. η Αλικη ομως δε σταματησε. συνεχισε μεχρι να βγει στο προαυλιο. συνεχισε μεχρι που ενιωσε τον ανεμο να τη τραβαει μακρυα.

κανείς τελικα δεν την ειδε. η Αλικη χαθηκε ξαφνικα. δεν την βρηκαν ουτε στο θαλαμο της, ουτε στο προαυλιο, ουτε σε κανενα χωρο στο Ψυχιατρειο. τι κ αν εγιναν τοσες ερευνες? τι κ αν τιμωρηθηκαν οι υπευθυνοι? η φυγη της Αλικης ηταν ενα μυστηριο που ποτέ δεν ελυσαν! 

η ιστορια της ηταν ενα θεμα που ποτέ δε σταματησε να απασχολει τους υπευθυνους. ετσι ξαφνικα, χαθηκε η Αλικη! ενα αλυτο μυστηριο για ολους, για ολους ομως οσους δε προσεξαν οτι οταν χαθηκε η Αλικη, την ιδια στιγμη φυτρωσε μια ανεμωνη σε μια γωνια του κηπου!

ξαφνικα η Αλικη ανοιξε τα ματια! ηταν ξαπλωμενη στο κρεβατι της. το μικρο παραθυρο της ηταν καλυμμενο με χαρτι μην αφηνοντας το φως να περσαει μεσα. ο φοβος της Αλικης για το φως υπηρχε ακομα. τι κ αν μολις ξυπνησε απο μία ομορφη πραγματικοτητα? το ονειρο της συνεχιζοταν, ο φοβος της το ιδιο.

 

"αίλυανυΣ αίατυελεΤ αίΜ"

ηταν καθισμενος στο τραπεζι στο μικρο του δωματιο. εδω κ αρκετη ωρα κοιτουσε μια θηκη. δισταζε να την ανοιξει. δισταζε, διοτι μεσα στη θηκη ηταν ολη του η ζωη, ολα του ονειρα.
η ωρα περνουσε, ο Κ ηξερε οτι δεν ειχε αρκετη. με προσοχη επιασε τη θηκη στα χερια του. τελικα πηρε μια βαθια ανασα κ την ανοιξε.
μεσα στη θηκη ηταν ενα βιολι. ναι, ενα απλο βιολι ηταν. κ ομως, τι αναμνησεις του ξυπνησε! θυμηθηκε τις συναυλιες που εδινε οταν ηταν νεος. τον κοσμο απο κατω που τον κοιτουσε εκστασιασμενος. τον ηχο που τον ταξιδευε μακρυα! αυτη ηταν η ζωη του, αυτο μονο τον ενοιαζε! ουτε η φημη, ουτε τα λεφτα. μονο να παιζει μπροστα σε κοινο, να ταξιδευει σε αλλους κοσμους μεσω της μουσικης του! ηθελε παλι να ζησει αυτη τη στιγμες, εστω κ τωρα στα γεραματα του, εστω κ τωρα, με κοινο αντι για ανθρωπους μονο τον ηχο του βιολιου.
θα μπορουσε να νιωσει οπως παλια? οι εικονες θα ηταν ιδιες? δεν ηξερε, αλλά συντομα θα το μαθαινε.
σηκωθηκε ορθιος, κρατουσε το βιολι στα περιεργα πλεον δακτυλα του. εκανε μια υποκλιση σα να ηταν κοινο απο κατω. 
ξεκινησε να παιζει, το βιολι ομως ειχε αλλο ηχο. τα περιεργα πλεον δακτυλα του δε μπορουσαν να παιξουν. οι εκονες δεν ηταν πλεον ιδιες. ουτε ενιωσε οπως παλια. δε σταματησε ομως. συνεχιζε να παιζει βιολι βγαζοντας αντι για μουσικη περιεργους ηχους. του εφτανε αυτο, του εδινε δυναμη. λιγο λιγο το χαμογελο στο προσωπο του μεγαλωνε. σταματησε, οταν επαιξε τη τελευταια νοτα.
ο Κ βρεθηκε μετα απο αρκετες μερες. ηταν πεσμενος στο πατωμα, στο χερι του κρατουσε το αγαπημενο του βιολι.

".πΜ .Μ"

ποσο ευκολα ειναι ολα
με ενα χαμογελο!
ποσο ομορφη
ειναι πολλες φορες
η σιωπη!
εσυ εδειχνες
εγω ακολουθουσα.

"η ζωη
εχει αξία
αναλογα
με τη ματιά
που της δινουμε"
τα χωρις να ακουστουν
λογια σου.

τα ακουσα,
τα καταλαβα.

δε ξερω που εχω φτασει,
αλλά εχω προχωρησει.
δε ξερω αν θα φτασω
εκει που παω
ξερω οτι θα προχωρω

...σε ευχαριστω, κ καλο Παραδεισο θειε...

"ςήγυφαιΔ οιδώλαΚ"

Η σειρηνα καθαρισμου συνειδησης ηχησε δυνατα. ο Κ πεταχτηκε αμεσως απο ο κρεβατι του. προσεκτικα (οπως καθε μερα εδω κ πολλα χρονια) αρχισε να ντυνεται. τοποθετησε με επιτυχια τα μάτια του στις θεσεις του. τα αυτια του το ιδιο. με επιτυχια εβαλε στη σωστη τους θεση τα χερια του κ τα πόδια του. σχεδον τιποτα δεν το δυσκολεψε, εκτός απο τη καρδια του. αυτη, τον κουρασε αρκετα, στο τελος ομως καταφερε να την βαλει στη σωστη της θεση. χαρουμενος που για πρωτη φορα στη ζωη του τα καταφερε, σταθηκε μπροστα στο καθρεπτη.

"επιτελους!! επιτελους τα καταφερα!!" αναφωνησε.

χωρις να χασει χρονο, ανοιξε το συρταρι στο κομοδινο. εβγαλε απο μεσα μία θηκη. εκει, ειχε φυλαγμενο ενα καλωδιο. δεν ηταν πολυ μεγαλο, κοντα στο ενα μετρο. για την ακριβεια ηταν ακριβως 77 ποντους. ακουμπησε το καλωδιο  προσεκτικα στο πατωμα. αφου βεβαιωθηκε οτι το ειχε τοποθετησει στο σωστο σημειο κ πως ειχε κανει ολα οσα του ειχαν υποδειξει οι φωνες, εκλεισε τα μάτια του. ψιθυρισε καποια χωρις νοημα λογια κ με μια κινηση  ο Κ μπηκε μεσα στο καλωδιο. προχωρησε αρκετα. στη αρχη ηταν πολυ σκοτεινα. διεκρινε μονο ποντικια κ αραχνες στο δρομο του. υστερα απο αρκετη ωρα το μερος αρχισε να φωτιζεται, σημαδι οτι εφτανε στην ακρη του καλωδιου. πραγματι, μερικα βηματα μετα ο Κ στεκοταν στην αλλη ακρη. εκει, το φως ηταν εντονο, ο αερας φυσουσε δυνατα. ειχε φτασει πλεον σε ενα πολυ ψηλο σημειο. χωρις να χασει χρονο κοιταξε κατω. για πρωτη φορα εβλεπε το κοσμο απο τοση αποσταση. του φανηκε περιεργη, μα κ ομορφη αυτη η αισθηση. αφου χαμογελασε, εκανε ενα βημα στο κενο.

οχι, ο Κ δεν επεσε, δεν χτυπησε με δυναμη στο παγωμενο πεζοδρομιο. ο Κ συνεχισε να ανεβαινει ψηλα χαμογελαστος. ειχε αφησει πισω του το παρελθον. ειχε καταφερει για πρωτη φορα να ταιριαξει απολυτα τα κομματια του εαυτου του. ειχε καταφερει να περασει μεσα απο το καλωδιο οπως ακριβως του ελεγαν εδω κ καιρο οι φωνες. ο Κ πλεον ηταν ελευθερος.