"ιενώρεμηΞ"

σε λιγο θα ξημερωσει. απο το μικρο παραθυρο, ο ηλιος θα μπει για τελευταια φορα στο δωματιο μου.
σε λιγο θα μου κανει παρεα, οχι πως θελω βεβαια, αλλά δε με χαλαει κιολας.
καθε πρωι παρολα αυτα, ανεβαινω στη καρεκλα, κ αφηνω τις ακτινες του να με ζεστανουν ελαφρα στο προσωπο. ισως, κ να θελω να με καψουν ...ισως ομως.
σημερα, δε θα το κανω. υστερα απο τοσες πολλες φορες, απο τοσα πολλα πρωινα, δε θα το κανω.

καθομαι στη καρεκλα, κ βαζω τα χερια μου στο κεφαλι. προσπαθω να γυρισω το χρονο πισω,
να δω τι ακριβως εγινε. ο χρονος δε γιατρευει καμια πληγη, ουτε καν τη ξεθωριαζει, ετσι νιωθω.
ετσι νιωθω, για αυτο που ειχα κανει λιγα χρονια πριν.
τοτε που ειχα νιωσει ποθο! εντονο ποθο! κ ζηλεια, πολυ ζηλεια! χωρις να καταλαβω τι εκανα, ειχα αφησει τα αισθηματα μου ελευθερα. το ποθο κ τη ζηλεια.

η ελευθερια τους, εγινε η σκλαβια μου. ουτε λυτρωση, ουτε τιποτα. μονο σκλαβια. ποιος θα μπορουσε να το φανταστει? εγω παντως, οχι!
απο μικρος ειχα μαθει να κρυβω τα αισθηματα μου, δε πιστευα ποτέ ομως, οτι θα γινοταν εκρηξη μεσα μου. ισως ηταν καλυτερα τωρα. ισως ομως.

γυρισα το κεφαλι μου διπλα, ειδα δύο ματια να με κοιτανε επιμονα, να μου διαπερνουν το κεφαλι, να μου τρυπανε το μυαλο.

-ξερεις τι? ατυχημα ηταν ...ειπα.
-αστα αυτα, επιτελους πες την αληθεια ...ειπε ο αλλος φωναζοντας δυνατα
-αληθεια λεω, καθομουν στην ακτη οταν την ειδα ξαφνικα μονη στη θαλασσα.
 προσπαθησα να τη σωσω.
-επιτελους! σταματησε να λες ψεμματα, σταματησε! μου ξαναειπε
-δε λεω ψεμματα, δε λεω., ηταν με τους γονεις της πριν, επαιζε με την αμμο. κατι προσπαθουσε να     φτιαξει, δε ξερω τι. δε καταλαβαν πως την εχασαν απο τα ματια τους
-ακομα κ τωρα αμετανοητος εισαι λοιπον?
-αληθεια λεω, πιστεψε με, σε παρακαλω!
-τοτε γιατι βρισκεσαι εδω? ε?? γιατι??? με ρωτησε εξαλλος
-δε ξερω, καποιο λαθος θα εχει γινει, καποιο λαθος...  κ μη φωναζεις σε παρακαλω, μη φωναζεις, ολα εγιναν τοσο γρηγορα, δε μπορω να θυμηθω
-μπορεις! μου απαντησε, μπορεις! θυμησου λοιπον! ...ειπε νευριασμενα.
-δε μπορω, δεν εχω δυναμη πλεον, ξερω μονο οτι με φυσουσε ο αερας δυνατα, οτι ο ηλιος εκαιγε τα σωθικα μου, δε ξερω τιποτα αλλο
-εχεις καταλαβει οτι σε λιγο ξημερωνει? οτι δε θα με ξαναδεις ποτέ? ...μου ειπε με ενα περιεργο τονο στη φωνη του.
-ναι, το εχω καταλαβει, κ χαιρομαι για αυτο. καθε βραδυ η παρεα σου εχει γινει πολυ κουραστικη. τουλαχιστον θα απαλλαγω απο εσενα.

ο αλλος γελασε. εριξα μια γροθια στο καθρεπτη, κ διεκοψα το διαλογο.

εμεινα παλι μονος. παλι μονος στην ησυχια μου.

πηρα ενα μικρο κουτι που ειχα φυλαγμενο. εβγαλα μια σελιδα χαρτι, κ ζωγραφισα ενα τριανταφυλλο.
ενα τριανταφυλλο που της εμοιαζε τοσο πολυ! σα να την εβλεπα μπροστα μου! ειχε τα χρωματα της, την αισθηση της! τη φιλησα νοερα πανω στα φυλλα της. μπορουσα να τη μυρισω! μπορουσα! δε της μιλησα, δε της ειπα κουβεντα. απλως τη κοιταξα για λιγο,
κ μετα ...εσκισα το χαρτι σε πολλά κομματια.

ανεβηκα παλι στη καρεκλα. κοιταξα εξω, δεν ειχε ξημερωσει. μονο ενα χελιδονι εκανε κυκλους στον ουρανο
"τι τυχερο" σκεφτηκα. "μπορει κ πεταει! ειναι ελευθερο!" το κοιταξα, μεχρι να χαθει μακρυα.

υστερα, αρχισα να ετοιμαζομαι, σε λιγο θα με εβλεπε κοσμος, κ ηθελα να δειχνω ομορφος. εφτιαξα τα ρουχα μου, κ οπως καθε ξημερωμα, καθαρισα το χωμα απο τα παπουτσια μου. ποτέ μου δε καταλαβα απο που ερχοταν το χωμα. ολη μερα ημουν κλεισμενος μεσα, δε πηγαινα πουθενα.

εβγαλα το ρολοι απο το χερι μου κ το αφησα στο κρεβατι. σταματημενο εδω κ χρονια, εδειχνε παντα την ιδια ωρα.
ηπια  τη τελευταια γουλια απο το γαλα μου. χρονια συνηθεια. μου θυμιζε τη μανα μου, που με κυνηγουσε να το πιω.
τωρα το επινα μονος μου, ισως για να της δειξω οτι εχω μεγαλωσει πλεον. ισως ομως.

ξαφνικα, ακουσα το κλειδι να ξεκλειδωνει τη σιδερενια πορτα. την ειδα να ανοιγει.
ειδα παλι τα προσωπα που αντιπαθουσα.

-εισαι ετοιμος? μου ειπαν
-ετοιμος ειμαι, ετοιμος απο καιρο ...αποκριθηκα

εριξα μια τελευταια ματια στο χωρο μου. ειχα αφησει τα λιγοστα μου υπαρχοντα εκει, ειχα αφησει τον εαυτο μου εκει, τον διαλογο που εκανα με εμενα καθε βραδυ, τον ειχα αφησει εκει.

τωρα, με περιμενε κοσμος. πολυς κοσμος...
τωρα, με περιμεναν να μου φωναξουν δυνατα, να μου δειξουν οτι δε με εχουν ξεχασει...
τωρα, με περιμενε η ηλεκτρικη καρεκλα...

"ατλόΒ υοΤ ητώρΠ Η"

ο Κ μπηκε γρηγορα μεσα στο δωματιο. πηρε αμεσως στην αγκαλια του τον επτα μηνων γιο του, τον Γ. τον τυλιξε καλα με μια κουβερτα για να μη κρυωσει. υστερα εφτασε στο αυτοκινητο του. εβαλε προσεκτικα το μικρο Γ στο παιδικο καθισμα. παροτι εξω εκανε κρυο, ο Κ ειχε ιδρωσει. καθως οδηγουσε, μιλουσε στο γιο του. του εδειχνε τη φυση, τα λουλουδια. του ελεγε ποσο ομορφα ηταν, ποσο ωραια καποια λουλουδια μυριζουν.
ο μικρος Γ κοιτουσε εκπληκτος με τα ορθανοικτα ματακια του, τις εικονες εξω απο το παραθυρο. μετα απο λιγο, ο Κ σταματησε εξω απο μια παιδικη χαρα.

"κοιτα γιε μου, κοιτα ποσο ομορφα παιζουν τα παιδακια! εδω θα ερχεσαι κ εσυ σε λιγες μερες. θα κανεις κουνια, θα κανεις τσουληθρα, θα παιζεις με τα άλλα παιδακια"

ο μικρος Γ, κοιτουσε τα παιδακια που επαιζαν. γελουσαν, φωναζαν δυνατα, ηταν χαρουμενα.
υστερα, ο Κ ειπε στο γιο του: "παμε τωρα παρακατω, θελω να σου δειξω κ κατι αλλο."

πραγματι, μετα απο λιγα λεπτα, εφτασαν εξω απο κατι μεγαλα κτιρια. ο Κ, γυρισε στο γιο του. τον κοιταξε στα ματια κ του ειπε:

"βλεπεις αυτα τα κτιρια? αυτα τα κτιρια ειναι σχολεια. το πρωτο κτιριο ειναι το νηπιαγωγειο κ το δημοτικο. εδω θα ερχεσαι σε λιγα χρονια, να μαθεις γραμματα, να γινεις καλος ανθρωπος! τα δίπλα κτιρια, ειναι το γυμνασιο κ το λυκειο. εκει θα πας μολις τελιωσεις το δημοτικο. εκει θα γνωρισεις κ τον πρωτο σου ερωτα"

ο μικρος Γ εξακολουθουσε να κοιταει εξω. δε μπορουσε να καταλαβει πολλα. οπως δεν μπορουσε να καταλαβει γιατι ο πατερας του ειχε ιδρωσει τοσο πολυ.

"παμε, παμε τωρα να σου δειξω το σπιτι μας" του ειπε. μετα απο λιγο, εφτασαν εξω απο μια παλια μονοκατοικια. ο Κ, πηρε στην αγκαλια του τον Γ, μπηκαν μεσα στην αυλη κ κοντοσταθηκε
"βλεπεις? βλεπεις λατρεμενο μου παιδι? αυτη ειναι η αυλη μας. εδω θα παιζουμε. εδω θα σε μαθω ποδοσφαιρο. να, κοιτα, σου πηραμε κ το πρωτο σου ποδηλατο! σε κοκκινο χρωμα, που πιστευουμε να σου αρεσει"
ο μικρος Γ κοιτουσε με τα ορθανοικτα ματακια του το χωρο.

"παμε τωρα να σου δειξω το σπιτι μας. να σου δειξω το δωματιο σου" του ειπε. μολις μπηκαν μεσα, τον πηγε στο δωματιο που του ειχαν ετοιμασει.
"κοιτα, δεν ειναι ομορφο? κοιτα τη κουνια σου, κοιτα τα παιχνιδια σου! αυτο ειναι το δωματιο σου γιε μου. εδω θα κανεις ονειρα για το μελλον σου"

ο Κ τωρα ειχε ιδρωσει πολυ. οι εικονες θολωναν, το προσωπο του μικρου Γ το εβλεπε θολα. ο κοσμος του ειχε αλλαξει. ο ερχομος του γιου του, εφερε μαζι του το θανατο της γυναικας του. ειχαν μεινει μονο οι δύο τους τωρα. ολη του η ζωη, ηταν ο μικρος του Γ.

"ελα αγαπημενο μου παιδι να σε βαλω στη κουνια. θα εχεις κουραστει".

εβαλε τον μικρο Γ στη κουνια, τον σκεπασε προσεκτικα να μην κρυωσει. εκατσε για λιγο κοιτωντας το γιο του στα ματια. υστερα εβαλε τα κλαμματα. εκλαιγε με λυγμους.

ξαφνικα, η εξωπορτα εσπασε απο ενα δυνατο θορυβο. αμεσως αστυνομικοι περικυκλωσαν τον Κ.
"ακινητος! μην κουνηθεις" του ειπαν. ο Κ δεν εκανε καμια κινηση, του περασαν τις χειροπεδες σφιχτα. βγαζοντας τον απο το δωματιο, το μονο που ψιθυρισε ηταν:

"σας παρακαλω, προσεξτε μη ξυπνησετε το γιο μου"

ο Κ μετα απο επτα ημερες, βρεθηκε κρεμασμενος στο δωματιο του γιου του.  οι γιατροι του ειπαν πως παροτι εκαναν ο,τι ηταν δυνατον, ο γιος του δυστυχως εχασε τη μαχη με τη ζωη. αποφασισε λοιπον να τον παρει απο την εντατικη του νοσοκομειου που ηταν απο τη γεννηση του εως τωρα, να του δειξει το κοσμο, εστω για λιγη ωρα, εστω για λιγες στιγμες.

"ασσαλάΘ ηρύαΜ"

ποιο χερι
εκλεψε τα ονειρα
της μικρης Αφροδιτης?

ποιο χερι λερωσε
το καθαρο της φορεμα?

στα ποδια της πανω
μαυρη θαλασσα,
στα χερια της
μια μαργαριτα

κ εκεινη να μονολογει:

"με αγαπω? δε με αγαπω?
 με αγαπω? δε με αγαπω...
 δε με αγαπω...
 δε με αγαπω...

"ινόλαπΜ ονικκόΚ"

ανοιξα το παραθυρο. σταθηκα κ κοιτουσα τον κοσμο που περπατουσε κατω στο δρομο. ποσο μικροι δειχνουν ολοι απο ψηλα! ισα ισα μπορουσα να διακρινω τα χαρακτηριστικα τους. ολοι περπατουν με στρατιωτικο βηματισμο, χαμενοι σε μια καθημερινοτητα που καθε μερα τους πνιγει πιο πολυ. το βλεμμα μου επεσε πανω σε μια κυρια. προχωρουσε κρατωντας απο το χερι, την μικρη της κορη. πηγα μεσα να παρω το τηλεφακο. τωρα τις

κοιτουσα καλυτερα. η μανα, θα ηταν περιπου 30 χρονων, η κορη της, θα πρεπει να ηταν περιπου 5 ετων. ειχε σταματησει κ κοιτουσε μια βιτρινα, ενω η κορη της, θαυμαζε το κοκκινο μπαλονι που μολις ειχε αγορασει. το κοριτσακι γελουσε ανεμελα κοιτωντας το μπαλονι. ποσο αθωα ειναι! τι ομορφο γελιο δειχνει πως εχει!

ξαφνικα, ενιωσα ενα καψιμο στο δεικτη του δεξιου μου χεριου. ξαφνικα, ειδα το μικρο κοριτσι να ξαπλωνει κατω. ειδα το πεζοδρομιο να γινεται κοκκινο απο το αιμα της μικρης. ειδα την μητερα της να φωναζει. τον κοσμο να τρεχει να δει τι εγινε. ολοι μαζευτηκαν πανω απο την μικρη. τωρα, δεν μπορουσα να δω τι εκαναν. ειδα μονο το κοκκινο μπαλονι να χανεται ψηλα στον ουρανο. απογοητευμενος που δεν μπορουσα να δω το μικρο κοριτσι, μπηκα παλι μεσα. το οπλο που κρατουσα το εκρυψα στην ντουλαπα.

"χμμμ!! αυτη δεν ειναι εκθεση για ενα παιδι του δημοτικου οπως εισαι εσυ Κ! αυριο να ερθεις στο σχολειο με τον κηδεμονα σου" ειπε η δασκαλα.

η δασκαλα, δεν ηξερε οτι ειχα γραψει για αυτην. δεν ηξερε, πως καθε μερα την εβλεπα να περπαταει με την κορη της στο δρομο. ουτε μπορουσε να καταλαβει πως η εκθεση που εγραψα, την επομενη μερα θα ηταν πραγματικοτητα.

"αταμωλεφεΝ"

-Μαμα, τι ειναι η Ζωη Μου?

-η Ζωη Σου ειναι ο Ηλιος

-κ γιατι δεν Τον βλεπω?

-γιατι Τον κρυβουν τα Συννεφα

-κ τι ειναι τα Συννεφα Μαμα?

-Συννεφα ειναι τα Ονειρα Σου Υιε Μου...

"...T ...I ...M"

-φυγε σε παρακαλω
-γιατι θες να φυγω?
-διοτι απλα δεν σε αντεχω αλλο
-τι ακριβως δεν αντεχεις αγαπημενε μου Κ?
-εσενα, εσενα δεν αντεχω αλλο
-τοτε γιατι μου μιλας? γιατι καθε λιγο με σκεφτεσαι?
-δε ξερω, αληθεια δε ξερω. ομως θελω να φυγεις δε μπορω να σε βλεπω αλλο
-μα αγαπημενε μου Κ, δεν με εχεις δει καθολου!
-κ ουτε θελω να σε δω! φυγε σε παρακαλω
-σιγουρα δε θες να με δεις?
-σιγουρα! εξαλλου, πως μπορω να σε δω?
-ειναι απλο αγαπημενε μου Κ, κλεισε τα ματια σου κ θα με δεις
-δε θελω να σε δω, καταλαβαινεις?
-ηρεμησε, ειμαι σιγουρη πως θες να με δεις! οσο τιποτα θες να με δεις! ομως φοβασαι, φοβασαι           υπερβολικα!
-φοβαμαι? τι ειναι αυτα που λες?
-φοβασαι εσενα, αυτο λεω
-δεν με φοβαμαι, ενταξει? δεν με φοβαμαι!
-κλεισε τα ματια σου λοιπον! κλειστα!
-οχι, δεν θελω. σε παρακαλω, αφησε με ησυχο
-θα σε αφησω αγαπημενε μου Κ, μολις κλεισεις τα ματια σου. μολις με δεις, θα φυγω.
-αφου δεν εισαι αληθινη, πως θα σε δω?
-κλεισε τα ματια σου. κλειστα τωρα!
-τα εκλεισα. δε βλεπω τιποτα. μονο σκοταδι βλεπω
-αυτο το σκοταδι ειμαι ΕΓΩ αγαπημενε μου Κ, αυτο το σκοταδι εισαι ΕΣΥ!

"ορετυλαΚ οτσ οκαΚ οτ οπΑ"

δε λεω, μερικες φορες τα φαινομενα απατουν. αλλες φορες ομως οχι. σπανια μπορεις να προβλεψεις το μελλον, κ οσο κ να κοιτας το παρελθον, τα λαθη εξακολουθουν να συνεχιζονται. η ουσια ειναι να μαθαινεις απο τα λαθη σου, κατι που εγω δε καταφερα τελικα.

ολα αρχισαν με τη πρωτη κοπελα που αγαπησα. ειμασταν κ οι δυο τοτε δεκαεπτα χρονων. δε ξερω αν
ηταν κεραυνοβολος ερωτας, ξερω μονο πως την αγαπησα, την αγαπησα πολυ. απο τη πρωτη μερα ετυχε(?) να μεινουμε μαζι. προσωπικα δε με χαλασε καθολου αυτο, οπως δε χαλασε κ την αγαπημενη μου. μονο τα πρωινα που δουλευα δε την εβλεπα. ολη την υπολοιπη μερα, για εναν ολοκληρο χρονο
που κρατησε η σχεση μας, ειμασταν μαζι.

υστερα ομως απο τους επτα πρωτους μηνες, η σχεση μας κλονιστηκε. δυστυχως, δε καταλαβα ποτε μου το λογο. ξεκινησαν καποιες (ανοητες απο τη μερια μου) ανασφαλειες της, οι οποιες δυναμωναν ολο κ πιο πολυ. φτασαμε σε σημειο να τσακωνομαστε, χωρις να ξερω το λογο. παντα ημουν συζητησιμος ανθρωπος, αν κ οπως απεδειχθη, αυτο δε με βοηθησε. οτιδηποτε της ελεγα, με οσο καλο τροπο της το ελεγα, την ενοχλουσε. εξηγηση σοβαρη απο τη μερια της, δε μου εδινε ομως. μονο φωναζε. φωναζε οτι δε με αντεχει αλλο, οτι ειμαι ανυποφορος κ διαφορα συναφη. παντα απο τη μερια μου προσπαθουσα να της εξηγησω το λογο, ζητωντας της παραλληλα να μου αιτιολογησει τους δικους της λογους. φευ ομως, ουτε μια φορα δε μου απαντησε σοβαρα. μονο πως δε με αντεχει ελεγε, πως η ζωη της διπλα μου ηταν μαρτυριο. εγω, εξακολουθουσα να μη καταλαβαινω το λογο, εκεινη εξακολουθουσε να μη μου τον λεει.

λιγες μερες λοιπον πριν συμπληρωσουμε ενα χρονο μαζι (για την ακριβεια επτα χαρουμενους μηνες, κ σχεδον πεντε ανυποφορους μηνες) της ειχα παρει ενα δωρο για την επετειο μας. ειχα φτασει νωριτερα σπιτι, για να το κρυψω κ να της κανω εκπληξη σε λιγες μερες, οταν θα κλειναμε χρονο. καθως εφτασα σπιτι, εκεινη ελειπε βεβαια, εκρυψα το δωρο της στο σαλονι. φανταστηκα οτι το δωρο θα την ηρεμουσε καπως, αν κ οφειλω να ομολογησω οτι δεν ειμαι τυπος που κανει δωρα. θεωρω οτι τετοιες πραξεις, σε τετοιες καταστασεις, καλυπτουν το υπαρκτο προβλημα. αφου λοιπον εκρυψα καλα το δωρο της, πηγα στο υπνοδωματιο.

δυστυχως, μολις ανοιξα τη πορτα ειδα την αγαπημενη μου ...κρεμασμενη απο το ταβανι! το σοκ μου ηταν μεγαλο, ο λιγος χρονος που περασε μεχρι να συνειδειτοποιησω τι ειχε γινει, φανηκε αιωνας. ομως η αγαπημενη μου αιωρουταν κρεμασμενη απο το ταβανι.

δε προκειται να το ξεχασω αυτο οσο ζω, οπως δε προκειται να ξεχασω το σημειωμα που μου ειχε αφησει στο κομοδινο: "φευγω γιατι δε σε αντεχω αλλο". ναι, αυτη ακριβως τη φραση ειχε γραψει! δε μου εξηγησε ποτε το λογο, ποτε! ακομα κ τωρα, ενα αοριστο οσο κ ασαφες σημειωμα αφησε! δε ξερω τι μπορει να ειχα κανει λαθος. την αγαπουσα υπερβολικα, δεν ημουν απαιτητικος τυπος, το αντιθετο. παντα ηθελα να λεμε οτιδηποτε μας απασχολει. τωρα, τι εγινε κ τους τελευταιους πεντε
μηνες δεν με αντεχε, δεν εχω καταλαβει, κ δε προκειται να καταλαβω. ευτυχως που η αγαπημενη μου ηταν ορφανη. αν ειχε συγγενεις, κ ειδικα αν μαθαιναν για το "γραμμα" που μου αφησε, θα ειχα μεγαλα μπλεξιματα. η ουσια ομως, ειναι πως εκεινη ειχε αυτοκτονησει, ενω εγω ημουν ζωντανος, να με τρωνε οι τυψεις κ η μη κατανοηση της αιτιας. μετα το γεγονος αυτο, αποφασισα να μην ερωτευθω παλι. να μεινω μονος μου για παντα. ναι, δεν ηθελα πλεον αγαπες, ετσι κ αλλιως, αυτη που αγαπησα
αποφασισε να "φυγει" με αυτο τον ασχημο τροπο. ουτε καν να με χωρισει δε μπορουσε, κατι που οσο να με πειραζε, θα το δεχομουν. να αυτοκτονησει ομως? ποιος νους μπορει να το δεχθει? κ μαλιστα χωρις να ξερει το λογο? εγω παντως, δε μπορουσα κ δε μπορω να το καταλαβω. ετσι λοιπον, αποφασισα να πορευτω μονος στη ζωη μου.

ομως οπως πολυ σοφα λενε, η ζωη  ειναι πουτανα. στη δικη μου περιπτωση υστερα απο ενα χρονο, στα δεκαεννια μου για την ακριβεια, εφερε(!) μπροστα μου μια αλλη κοπελα. οχι, δεν ειχα ξεπερασει τη πρωτη μου αγαπη, οχι, δεν ηθελα να ερωτευθω. κ ομως! την ερωτευθηκα! κ μαλιστα πολυ! το ιδιο κ εκεινη. χωρις να καταλαβω πως κ τι, μειναμε μαζι απο τις πρωτες μερες. η σχεση μας πηγαινε απο το καλο στο καλυτερο. εγω, παρολη τη φοβια που ειχα απο τη προηγουμενη σχεση, προσπαθουσα κ ημουν αψογος. ημουν ο εαυτος μου, το ιδιο ηταν κ εκεινη. ειμασταν ευτυχισμενοι λοιπον!

 ...σχεδον δηλαδη. σχεδον, διοτι κ αυτη η σχεση μου κρατησε κοντα ενα χρονο. ενω ημουν οσο πιο προσεκτικος μπορουσα (λογω του παρελθοντος) ενω ημουν παλι ειλικρινης, τους τελευταιους μηνες η σχεση μας πηγαινε πολυ ασχημα. παλι δε μπορουσα να καταλαβω το λογο, παλι εκεινη δε μου εξηγουσε το γιατι. κ δυστυχως, παλι ακουγα τα ιδια λογια, οτι δε με αντεχει, οτι θελει να φυγει κλπ. περα απο το φοβο μου μη συμβουν τα ιδια πραγματα, προσπαθουσα (ματαια ομως) να μου εξηγησει τι ακριβως εννοει. κανενα αποτελεσμα, καμια σαφη απαντηση εκ μερους της. τουλαχιστον (αν μπορω να χρησιμοποιησω αυτη τη λεξη) εκεινη δεν αυτοκτονησε. κατι ειναι κ αυτο. δυστυχως ομως, οι διαμαχες(?) μας την εκαναν να ...τρελαθει! ακριβως! η δευτερη κοπελα που αγαπησα, τρελαθηκε! ειναι ακομα σε ψυχιατρειο κλεισμενη. αν με τη πρωτη μου αγαπη σταθηκα τυχερος(?) που ηταν ορφανη, με τη δευτερη δεν ειχα την ιδια "τυχη"! αντιμετωπισα πολλα προβληματα απο την οικογενεια
της. οχι μονο δε καταφερα να τη δω στο ψυχιατρειο, αλλα κ μονο που της ελεγαν το ονομα μου την επιαναν δυνατες κρισεις. δε μιλω για τις μηνυσεις απο τους δικους της, ετσι κ αλλιως δε μπορουσαν να τις τεκμηριωσουν κ αθωωθηκα στο Δικαστηριο. ομως τι να το κανεις? η δευτερη κοπελα που αγαπησα, βρισκεται κλεισμενη στο ψυχιατρειο! παλι χωρις να ξερω που φταιω, αν φταιω η, οτιδηποτε αλλο. ηξερα(?) ομως οτι εγω ημουν η αιτια, τουλαχιστον στο δικο της μυαλο. προσωπικα, αφου αντεξα κ αυτο το πληγμα, θα μπορουσα να αντεξω οτιδηποτε.

το μονο που ειπα στον εαυτο μου ειναι πως αν θελω να γαμησω, θα πρεπει να παω στις πουτανες. τις πουτανες τις συμπαθω κ τις σιχαινομαι ταυτοχρονα. δε ξερω ακριβως το λογο. απο τη μια κανουν κατι ευκολο για να βγαλουν χρηματα, απο την αλλη ποιος ξερει ποσο χαλια μπορει να ειναι η ψυχη τους? δικο τους προβλημα δε λεω, απλως με κανει να αισθανομαι αβολα με τη ψυχοσυνθεση τους. ναι, ειναι μια επαγγελματικη συμφωνια, κανενα προβλημα. μα ρε γαμωτο, δε μπορει να αγαπησει κανενας πια? ολοι στην ευκολη λυση του πηδηματος ειναι?

αποφασισα λοιπον, να μη παω στις πουτανες, η τουλαχιστον να το καθυστερησω οσο μπορω. εξαλλου, τα περι αγαπης πλεον τα ακουω βερεσε. καθολου δε με ενδιαφερουν.
οτι, κ οσες αγαπησα η αυτοκτονησαν η τρελαθηκαν! αυτο ξερω.

οπως προειπα ομως (μια κ η κουβεντα το εφερε) η ζωη ειναι πουτανα! ετσι στα εικοσιενα μου χρονια, κ ενω ειχα μεινει πιστος στις ιδεες μου περι σχεσεων (αν κ ειχα κανει σχεσεις της μιας βραδυας, τις οποιες λογω φοβου δε συνεχισα) η ...δεσποινις ζωη εφερε στο δρομο μου αλλη μια κορασιδα! αλλη μια χοτ τυπισσα βρεθηκε στο ...διαβα μου! τι τα θες? οσο κ να μην ηθελα να κανω τιποτα μαζι της, οσο κ αν το προσπαθησα, δε καταφερα να μη τη συγκινησω απο την ομορφια μου! ετσι λοιπον, επεσα στα διχτυα της (ενταξει, ισως επεσε εκεινη στα δικα μου, ομως ας μη το κανουμε θεμα). για τριτη φορα στη ζωη μου, παρολες τις δυο μεγαλες πικρες που περασα, ερωτευθηκα παλι! το σεναριο σχεδον ιδιο. απο τις πρωτες μερες μειναμε μαζι. ο ερωτας μας ηταν αληθινος (ετσι πιστευα τουλαχιστον). ολα κυλουσαν ομορφα, ισως κ να ειχα ξεχασει τις προηγουμενες πικρες μου, κ αυτο ηταν σημαντικο. χαιρομουν να ειμαι μαζι της, χαιροταν που ηταν μαζι μου. επιτελους, τριτη κ καλυτερη που λενε! ειχα αφησει πισω μου το παρελθον, ειχα μια νεα ζωη μπροστα μου να περασω με την αγαπημενη μου! ημουν ευτυχισμενος, ισως για πρωτη φορα τοσο συνειδητα.

ολα αυτα μεχρι τον εβδομο μηνα δυστυχως! (να θυμηθω να διαγραψω το "επτα" απο τυχερο μου αριθμο. περα οτι μονο τυχερος δεν απεδειχθη, ειναι τυχερος αριθμος για πολλα ατομα, κ δε μου αρεσει να ειμαι σαν ολους τους αλλους). να τα ξαναπω δεν εχω κουραγιο. παλι ημουν ο εαυτος
μου, παλι προσπαθουσα σε ολα να ειμαι διπλα στην αγαπημενη μου, κ παλι χωρις να καταλαβω αρχισαν οι διαφωνιες, αρχισαν τα "δε σε αντεχω αλλο" κλπ! δε μπορω να πω οτι ειχα συνηθισει να τα ακουω, εξακολουθουσαν δυστυχως να με πειραζουν. οχι τοσο για μενα, οσο για την (εκαστοτε)
αγαπημενη μου. ετσι λοιπον, για τριτη φορα σε λιγα χρονια, η σχεση μου κρατησε κοντα ενα χρονο. η αγαπημενη μου με παρατησε λιγο πριν συμπληρωσουμε δωδεκα μηνες μαζι. οχι, δεν εχω ιδεα γιατι το εκανε, κ ισως δε θα μαθω ποτε. ξερω ομως οτι εκεινη, παροτι με παρατησε, ειχε καλυτερη τυχη απο τις δυο πρωτες αγαπημενες μου. οχι, δεν αυτοκτονησε, οχι δε τρελαθηκε. απλως, παλι λογω εμου δυστυχως, αφου με παρατησε, εγινε ...λεσβια! κατι ειναι κ αυτο! δε χαιρομαι βεβαια, αλλα δε
στεναχωριεμαι κιολας!

δε ξερω τι μπορει να εχω κανει λαθος. ειμαι ομορφος τυπος αληθεια, κ εξυπνος επισης. δε ξερω γιατι οι κοπελες που αγαπησα πηραν τετοιο "δρομο". ομως τωρα ειμαι ελευθερος (εδω κ κατι μηνες απο τη τριτη κοπελα που αγαπησα), κ οσες χοτ κορασιδες ενδιαφερονται, ξερουν που θα με βρουν. (παρακαλω να εχουν κ ολοσωμη φωτο στο φακελο κ πιστοποιητικο καλης ψυχικης υγειας).